November 3, 2013

So. This is me.

A fresh graduate 7 months ago with a degree that is just as confusing as what I really want to do with my life, who is working as an associate in a highly-stressful and number-centric industry and nearly entering the “I’m-supposed-to-be-responsible-by-now” stage.

My JTA pictures are still stored in the hard drive of my computer (mind you, I almost lost them) even after promising back in 2012 that I would “immortalize” the experience in this blog.

My admission to the University of Westminster – which is by the way situated in the heart of beautiful London – laid to waste all because I could not find someone to write me a scholarship letter.

My plans of “travelling” after graduation remains a plan because, well, who knew that getting a job would also mean sacrificing a big part you in that.

In which you could also infer by the way I phrased my previous sentence that I am not quite happy with what’s going on.

But then, somehow, I sorta still have this plan of going to law school. Next year. Hopefully. If I get lucky.

And yes,  still very much loveless by choice and by fate.

It’s like being on a stand-still and boy I can’t wait to snap out of it.




He never fails to surprise me.

I guess it now depends whether I get the scholarship or not. But even if I do not get it, I am still thankful for all the blessings I am currently receiving. Thank You — for always keeping doors open. I know I haven’t been the best daughter and my record is far from being clean, but You always remind me to keep my chin up, have faith, and take courage because You’ve got it all figured out. Thank You — for showering me with so much love and grace. Despite my shortcomings and my stubbornness, You always make me feel I am worthy of Your forgiveness and sacrifice. Thank You — for never giving up on me.

And even if I sing for eternity a song of thanks and praise, I know it would never be enough. But knowing You, I am sure that the effort would not go unnoticed. And so, allow me to say another thank You — for everything that has happened and for everything that has yet to come. 

I love You. <3

Q: How Are You?

A: Summer has been good (and hot), so far. I have been trying to keep my hands full for the next three weeks of April by enrolling myself in a driving school (which will commence next week), downloading tons of movies and series (which leaves me with only 5 gig of free space in my local disk), reading and buying books of different genres, and doing some artsy-fartsy stuff. We’ve been planning outings and get-togethers here and there as well; though it is highly probable that more than half of those plans would remain as…well, plans. But then, there is no harm in trying (or planning) anyway so might as well keep nagging until everyone agrees to a proposition. And besides, I like planning. It kind of makes me feel that I am in control of something — not to mention the joyful, guilty feeling of being able to easily assign responsibilities to anyone. But believe me, that is not always the case.

About the driving lessons, I figured it would give me higher chances of landing a job in the automotive industry if I will get a driver’s license as soon as possible. I have been wanting to get a license since third year high school but was never allowed to because 1. I almost crashed our van into a sturdy tree in Daang Hari during one of my test drives, 2. my mom does not believe that I have long ago given up on my car racing dreams, and 3. she thinks I would be off to different places everytime once she permits me to drive. She eventually got over them, thank goodness. And just last week, I finally convinced my dad to pay for my driving school lessons. They were against it initially, saying that it is a waste of money and that my tita can teach me for free. Problem is, they want me to train first in a manual car…BUT we do not have a manual car anymore; hence, the need to enroll in a driving school. Anyway, I really need to get my grubby hands on a driver’s license already. Honda has a job opening for fresh graduates and I cannot apply without it. I have clear intentions, you see. But then again, I think my mom has a good point in her third argument.

Downloading movies and series and reading books actually contradict each other. I have not finished de Botton’s book because I got distracted with Game of Thrones. Now I am downloading Suits and I am days behind of my reading schedule (and yes, I put deadlines into finishing books so I can make sure I will be done by the end of summer). Also, I have not cleared my laptop yet from my accumulated (and now useless) files from 1st year to 4th year college.Not that I am being sentimental about it — I can be quite merciless when it comes to deleting files, numbers, and people accounts whenever they take up too much space. It’s just that I’m feeling lazy to open and assess what should go to the recycle bin and what should stay for a few months more.

As for the artsy-fartsy stuff, my mom bought me my second set of mud clay (or paper clay, as what my friends call it) project. I did my first one back in elementary and my mom said she wants to have another “work of art” hung on our living room wall. I am not sure how she is planning to do it considering that our walls are already full of frames (and I still have a jigsaw puzzle of Greece which is a work in progress and will be framed, too). Outside, perhaps?

And I have been working out! Jogging every morning (well okay, not every morning) and crunches every day. Hope it pays off soon.

So yeah, I guess I am fine. I am busy. But whenever I let myself become idle even for just a minute, sad thoughts creep in. And so I try to be busy and keep my mind preoccupied and try to forget that I sorely miss you. There are times when I feel like striking a random conversation with you like how we used to, but I always stop typing midway; not because there really isn’t anything we can talk about (I actually have a lot of things to tell), but because I feel like you won’t be there to listen. It isn’t anyone’s fault, really. Like what you said, things change. And whether we admit it or not, we have already outgrown each other. I miss you badly, but I don’t want to force it this time. Truth be told, I have not figured things out yet. And unlike before where I can always retreat to being friends, I feel like I don’t have anything to cling on to anymore. I could go on telling you how much I miss you but there are just too many “buts” strung along with it.

I still hope that you’d randomly hit me up one of these days and tell me your current state of affairs. I hope that you’d find time to actually tell me what you really feel (or even the lack thereof) so I can finally smooth things out.

I wish I could say I’m down with the season but summer’s fine and it’s actually just waiting for me to sweat it all out and enjoy the sun.

One Day

I don’t want you thinking I’m bothered or anything about last night. I don’t want your phone number, or letters or postcards. I don’t want to get married to you. Definitely don’t want to have your babies. Whatever happens tomorrow, we’ve had today. And if we should bump into each other sometime in the future, well that’s fine too. We’ll be friends.

– Emma Morley to Dexter Mayhew

Thoughts Outlet: Memories

How is it possible to miss someone you barely know? Or even long for a place you don’t usually frequent? How is it that during times of uncertainty and ephemeralness, you make the best memories?

Maybe the downside of having too good to be true memories is that, after everything has been said and done, you’re left with the bittersweet aftertaste. You know it’s never going to happen again. You know you might not see again the people you shared those good memories with. And you know, as time goes on, you’ll eventually move on from what happened and what now appears to be a vivid and beautiful photograph of that night will eventually become a blur — a bokeh of events.

What if I do not want to move on? What if I want to hold on to that memory, to that feeling, to those people? Would that be too much to ask?

Life goes on, they say. Things happen and you just got to accept whatever comes your way. Laugh if you must, cry if you must – but you should always, always, always keep going.

That is what I am trying to do now (even if every limb of my body tells me not to…not yet). Moving forward, getting by, and trying to shove down those memories in a box where I can preserve them for as long as I can. It is the same cycle as with the other memories before…but that does not mean it hurts less now.


Because no matter what I do, the feelings are there.

I still miss it. I still miss you. 

Philosophy of Religion | Of Love and Faith

2. Kailangan ba mahalin ang Diyos upang manampalataya sa Kanya?

            Maraming tanong ang mahihinuha kung ang pag-uusapan ay ang pananampalataya sa Diyos tulad ng mga: Ano nga ba ang pananampalataya? Paano ba mapananinindigan ang pananampalataya sa Kanya sa mga panahong niyayanig ang iyong buong pagkatao at tila ba walang kabuluhan ang mga nangyayari sa kasalukuyan? At higit sa lahat, maaari bang manampalataya ang tao nang hindi niya minamahal ang Diyos? Susubukan nating sagutin ang mga ito gamit ang kaalaman ni Kierkegaard bilang primaryang batis, ang ilang babasahin na natalakay sa klase, at ang sariling paghihinuha at pagtataya.

            Sa libro ni Søren Kierkegaard na Fear and Trembling, inilahad kung paano nahigitan ni Abraham ang unibersal at etikal upang maipakita ang pananampalataya sa Diyos. Ayon sa Bibliya, inutusan ng Diyos si Abraham na ialay ang kaisa-isang anak na si Isaac sa bundok ng Moriah. Walang pag-aalinlangan na sinunod ni Abraham ang utos ng Diyos datapwat pinakamamahal si Isaac at itinuturing na biyaya at milagro ng matandang mag-asawa. Ngunit tulad nang nabanggit sa kwento, hindi natuloy ang pag-aalay na ito sapagkat isang anghel ang bumaba sa langit at pinigilan si Abraham sa kanyang gagawin. Sinabi ng anghel na isa lamang itong pagsubok ng Diyos kay Abraham upang sukatin ang tibay ng kanyang pananampalataya at gaano siya kahandang ibalik sa Panginoon ang anumang hilingin Niya sa kanya. Ang pagsasaibayo sa unibersal at etikal na tinutukoy ni Kierkegaard dito ay yaong pagpili ni Abraham na talikdan ang itinuturing na batas sa mundong ibabaw at gawin ang iniutos ng Diyos nang hindi iniisip kung mabuti ba ang pagsunod na ito sa paningin ng ibang tao.

            Mayroong interesentang punto na inilahad si Kierkegaard sa kanyang akda: “Why then did Abraham do it? For God’s sake and (in complete identitiy with this) for his own sake” (Kierkegaard, p.4). Isang pagtataya ang nangyari; ang pananampalataya ni Abraham ang nagtulak sa kanya upang isantabi muna ang sa tingin niya ay tama o makatuwiran at gawin ang tila ba ay hindi makatarungang pagpatay kay Isaac na may buong pagtitiwala at pananampalataya na ito ay magdudulot ng higit na kabutihan sa huli. Kung gayon, masasabing ang pananamapalataya ni Abraham ay isang sariling pagpapasya na may pagsasaalang-alang sa ikasasaya ng Diyos at ikasasaya ng sarili. Bago patotohanan ang mga ito, makabubuting suriin muna kung ano nga ba ang ibig sabihin ng pananampalataya.

            Marami sa atin ay ipinanganak na may relihiyon. Kadalasan, kung hindi palagi, ay namamana ito mula sa ating mga magulang at tila ba nakatakda na ring mapabilang sa anumang relihiyon na mayroon sila. Ngunit, hindi ibig sabihin na bininyagan ang tao ay mayroon na kaagad siyang pananampalataya sa Diyos. Ang mapabilang sa isang grupo ng mga taong mayroong iisang layunin lalo pa at itinakda lamang ito ay hindi nangangahulugang mayroon na ring siyang iisang kaisipan sa kanila. Maaaring mamulat sa isang pamilya na “kilala” ang Diyos – “kilala” sa paraang naniniwala sila sa pag-iral Niya at sa Kanyang mga salita – ngunit hindi ito sapat upang masabi na rin sa iyong sarili na nananampalataya ka sa Kanya. Kung walang pagtataya, kung walang paglundag, at kung puro katuwiran ng ibang tao ang kaya lamang ilahad sakaling tanungin kung bakit kumakapit sa Diyos, mayroong kapahamakan na baka pagdating ng araw na may sumubok sa mga katuwiran na ito at sabihing pawang kasinungalingan lamang ang lahat, bigla ka na lamang mapapabitaw sa iyong mga pinaniniwalaan. Sapagkat binigo ka na ng iyong mga katuwiran, ano pa ang silbi na maniwala ka? Tulad na lamang sa paniniwala ng mga sinaunang Griyego na ang mundo ang sentro ng uniberso. Nang mapatunayan ni Copernicus na mali ang teorya ni Ptolemy na ang mundo ay nasa sentro, nayanig ang lahat. Unti-unting nagbago ang pananaw sa mundo at ang teoryang pinaniwalaan ng ilang daang taon ay nabaon na sa limot. At iyon ang malaking kaibahan sa paniniwala sa sariling kaalaman at sa pananampalataya sa mga bagay na hindi kayang maatim ng  kaisipan. Maaaring maniwala ang tao sa mga bagay na sakop ng katuwiran tulad na lamang ng mga teorya, siyensiya, at mga batas. At maaari ring tumigil sa paniniwala sakaling mapabulaan ang mga ito. Ngunit ang pananampalataya, lalo na sa Diyos, ay hindi limitado sa katuwiran. Bagkus, ito ay lumalagpas, sumasaibayo, at kumakapit sa kung anong hindi na kayang maipaliwanag ng tao. Hindi dahil naharap ang tao sa isang matinding balakid ay agad-agad nang babawiin “pananampalataya” sa Diyos. Sa ganitong sitwasyon, masasabing hindi pa siya “nananampalataya” – sapagkat umiiral pa rin ang kanyang katuwiran. Iniisip pa rin niya ang sarili at kung ano ang maaaring mangyari sa kanya. Ang pananampalataya ay pinagpapasiyahan, nilulundag, at tinatayaan. Ang ganitong karanasan ay hindi itinatakda at hindi namamana. Kailangan itong pagsikapang hanapin ng bawat isa upang magkaroon ng sariling karanasan sa Diyos. Sapagkat sa ganitong paraan mayroon kang panghahawakan na iyong-iyo at hindi iyon kailanman maaaring pawalang-bisa ng mga taong hindi nakaranas ng iyong naranasan.

Sa pagsubok na magkaroon ng sariling karanasan ng Diyos, gumagawa ang tao ng sarili niyang tulay tungo sa pagpapatibay ng kanyang pananampalataya. Kung babalikan ang desisyon ni Abraham, hindi mauunawaan ng buo ang nararamdaman ni Abraham noong mga panahong iyon dahil binabagtas niya ang sarili niyang tulay. Posibleng may maunawaan kahit kaunti sa absolutong relasyon nila ng Diyos – dahil para saan pa ang Bibliya kung wala rin namang makauunawa ng mga testimonya? Ngunit hindi ito maikakahon nang buong-buo, tulad na lamang ng nararanasan ng dalawang nagmamahalan. Sa mga susunod na talata, sisikaping intindihin ang relasyon sa pagitan ng pagmamahal sa Diyos at pananampalataya sa Kanya.

Tulad ng pananampalataya, ang pag-ibig sa isang tao ay hindi itinatakda. Maraming katuwiran kung bakit bigla-biglang nagugustuhan ang isang tao; maaaring mabait siya, maaalalahanin, mapagtimpi, at kung anu-ano pa. Ngunit hindi sa lahat ng panahon ay ganito ang napakikita ng minamahal. Sa mga panahong hindi niya napupunan ang mga bagay na nagustuhan, ang totoong nagmamahal ay pinipili pa ring manatili at magmahal. Lalo pa sa mga mag-asawa, dumadating sa punto na nawawala na ang dating tamis ng pagmamahalan. Ngunit nananaig pa rin ang desisyon nilang magsama at mahalin ang kung anong mayroon ang isa’t isa. Sa pananaw ng iba, mahirap intindihin ang ganitong sitwasyon at kung minsan, mababansagan pang tanga o bulag-bulagan ang mga nagmamahalan. Ngunit sabi nga ni Nietszche sa kanyang librong Beyond Good and Evil, “What is done out of love always takes place beyond good and evil”. Ang mga desisyong nagagawa dahil at para sa pag-ibig, lalo pa at yung walang hinihinging kapalit, ay hindi mahuhusgahan o mauuri. Minsan, kailangang ilagay sa isang tabi kung ano ang tama o mali para sa ikasasaya ng kabiyak. Minsan, kailangang kalimutan kung ano ang etikal at unibersal para masunod ang nais ng Diyos na minamahal. At dito sasagutin ang tanong na, “Kailangan bang mahalin ang Diyos upang manampalataya sa Kanya?”

Ang sagot dito ay oo. Kung saan mayroong pananampalataya sa Diyos, mayroong pagmamahal na sumasaibayo at hindi humihingi ng kapalit na nagsisilbing pwersang tumutulak upang lalo pang maatim ang anumang naisin ng Maykapal. Nasabi noon sa isang diskusyon  na mahirap manampalataya kung di iniibig ang isang tao. Mahirap lumundag, o kahit pa kumilos, kung hindi ito para sa iyong minamahal. Bakit? Sapagkat kung hindi minamahal ng tao ang Diyos, maghahanap ito ng katuwiran para manampalataya sa Kanya; mga katuwiran na may kondisyon at maaaring mapawalang-bisa sa oras na hindi sagutin ng Diyos ang kanyang mga dasal. Kumpara sa taong nananampalataya sa Kanya na ang ginawang katuwiran para manatiling nananampalataya ay ang mismong pagmamahal na nararamdaman niya. Dito, hindi maaaring kontrahin ang katuwiran sapagkat ito ay isang pag-uusig ng damdamin, isang karanasan na likas sa nagmamahal, at yaong hindi kailanman pabulaan ng siyensiya o ng katuwiran.

Kung tatanungin naman ang kabaliktaran, “Kailangan bang manampalataya sa Diyos upang mahalin Siya?” Ang sagot pa rin ay oo. Sapagkat ang pagmamahal na tinutukoy rito ay ang uri ng pagmamahal na walang hinihintay na kapalit. Iba ito sa pagmamahal na nararamdaman mo para sa iyong mga alaga o sa mga bagay na iyong pinapahalagahan. Bagaman at nakararamdam ng pagmamahal para sa mga iyon, palagi pa rin itong bumabalik sa sarili. “Mahal” mo ang mga alaga sapagkat napapasaya ka nila sa tuwing ikaw ay umuuwi at maaaring “mahal” mo ang iyong mga koleksyon sapagkat naaalala mo ang iyong kabataan tuwing nakikita ang mga ito. Ngunit sa huli, kapag nawalan na ng silbi at napagsawaan na, nawawalan na rin ng saysay para itago pa ang mga ito.

Di tulad sa pagmamahal na walang hinihinging kapalit, nagmamahal ang tao sa kadahilanang mahal niya lang talaga. Isang magandang halimbawa nito ang pagmamahal ng ina sa isang anak na naligaw ng landas na patuloy pa rin sa paghihintay sa pagbalik sa kabila ng mga nagawang kasalanan. Nawawalan ng saysay ang “Bakit?” at ang tanging naisasagot ay “Kasi mahal ko”.  Datapwat, hindi ito madali dahil likas sa atin ang magdasal at umasa sa Kanya, na kung minsan pa ay nagagalit tayo kapag hindi nasagot ang dasal. Ngunit sa kabila ng kakulangan bilang tao, nagsusumikap at sumusubok pa rin ang iilan. Ang pagsisikap ng tao na kumapit sa pananampalataya kahit na mahirap at maraming pagsubok ay isang manipesto ng pagsusumikap rin nilang mapantayan – o kahit na masubukan man lamang na pantayan– ang walang hanggang pagmamahal ng Diyos. At sa aking palagay, iyon ang importante sa lahat.


Isaac and Abraham | source

Effie Fielle M. Ignacio | 091835 | September 28, 2012 | Sir Michael Aurelio

 Ikalawang Mahabang Pagsusulit

Philosophy of Religion | On God’s Silence

Bakit pa kailangang maniwala sa isang tahimik at di nakikitang Diyos?

Isa sa pinakamalalaking hamon na kailangang harapin ng tao ay ang paninindigan sa kanyang pananampalataya sa isang Diyos na tahimik at di nakikita. Paano nga ba maipaglalaban ang paniniwala kung mismong ang naniniwala ay nahihirapang humagilap ng konkretong katibayan ng pag-iral ng Diyos? Ano ang pinagkaiba nito sa isang Diyos na hindi umiiral? At higit pa rito, may halaga ba ang paniniwala sa isang Diyos na walang imik?

Sa nobela ni Shusaku Endo na Silence, ipinakita ang labis na paghihirap na dinanas ng mga taong nananampalataya sa Diyos at kung paanong tiniis nila ang lahat upang maipakita ang katatagan ng kanilang paniniwala. Naritong igapos sila sa kahoy at buhusan ng kumukulong tubig, ibitin patiwarik at hiwaan ang gilid ng tainga upang unti-unting ubusin ang dugo, o di kaya ay itali sa kahoy na poste at iwanang mag-isa sa harap ng dagat habang hinahampas ng malalakas na alon. Naging matagal at mabagal ang proseso ng kanilang paghihirap.  Ngunit sa kabila ng kanilang pagtitiis at pagtangging talikdan ang Diyos, naramdaman nila na tila ang Diyos na kanilang ipinaglalaban ay walang pakialam sa kanila. Hindi nila (lalo na ang pangunahing tauhan na si Rodrigues) maiwasang isipin na ang Diyos na kanilang sinasamba at minamahal ay patuloy na bulag sa kanilang mga hinagpis at bingi sa pagsasamo na iligtas sila sa kamay ng mga mapang-api.

Sinabi ni Rodrigues ang linyang, “I cannot bear the monotonous sound of the dark sea gnawing at the shore. Behind the depressing silence of this sea, the silence of God…the feeling that while men raise their voices in anguish, God remains with folded arms, silent” (Endo, p.61) noong nakita niyang unti-unting namamatay sina Mokichi at Ichizo dahil sa kanilang desisyon na kumapit sa kanilang pananampalataya. Kalakip ng katahimikan na iyon ng Diyos sa oras ng pangangailangan nang kanyang mga kaibigan ay ang pagkakatanto niya na ang mundo ay patuloy na umiikot at hindi nagbabago sa kabila nang pagkamatay ng mga naniniwala sa Kanya.

Ngunit bago bigyang kahulugan ang pangyayaring ito, makabubuting suriin muna kung bakit nga ba nagiging tahimik ang isang tao.

Maraming dahilan kung bakit nananahimik ang isang tao. Maaaring tahimik ito dahil hindi niya nagugustuhan ang nangyayari o di kaya ay nakararamdam siya ng matinding emosyon na hindi kayang ipaliwanag ng mga salita. Maaaring tahimik ang isang tao dahil nag-iisip pa ito ng sasabihin o di kaya ay maaaring tahimik ito dahil tapos na siyang magsalita. Anuman ang dahilan sa likod ng katahimikang ito, maaaring itong magdulot ng kawalan ng kapanatagan sa taong kinakausap. Tulad nang sa tao, ang dahilan ng Diyos upang maging tahimik ay di kailanman mauunawaan nang buo. Mayroon Siyang sariling rason kung bakit pinili niyang manahimik sa panahon ng paghihinagpis ng mga tao. Kadalasan, ang katahimikang ito ay nakabibingi at nakakapagpabagabag. Lalo pa at ang Diyos ang kausap, hindi maiiwasan na humiling ng mabilis at eksaktong kasagutan o tulong ang tao mula sa Kanya. Samakatuwid, ang katahimikang tinutukoy rito ay ang tila nakabibingi at walang katapusang pagitan sa oras nang paghiling ng tao at sa oras nang pagsagot ng Diyos. Kung minsan ay nagiging desperado ang tao dahil sa tagal Niyang sumagot – dumadating sa punto na kinukwestyon kung tunay bang nakikinig at may pakialam ang Diyos sa kanyang mga hinaing. Hindi maiiwasang tanungin bakit sa dinami-rami ng mga taong nasasaktan at umiiyak, bakit walang ginagawa ang Diyos upang hilumin ang kanilang mga sugat. Ngunit, kakatwang isipin na sa kabila nito, patuloy pa ring nangungusap ang iilan, umaasa na marahil balang-araw, kung hindi man bukas, ay sasagutin na ng Diyos ang kanilang mga dasal. Kung susundin ang ganitong argumento, maaaring tanungin, “Ano pa nga ba ang silbi ng pagkapit sa isang Diyos na nananahimik?”

Marahil ito.

Sa kabila ng kanyang katahimikan, mayroong kasiguraduhang pinanghahawakan ang mga nananampalataya na Siya ay nakikinig. Walang imik ngunit nakikinig. Ang katiyakang ito na Siya ay nariyan at nakikinig ay mahihinuha sa mga panahon na pinili Niyang mangusap, magparamdam, at sumagot. Tulad ng nalaman ni Rodrigues sa katapusan ng Silence, ang Diyos, bagama’t naging tahimik sa kanya, ay kumibo at isinalba ang buhay ng nakararami.

Iba ito sa pakiramdam na wala talagang kinakausap. Sa katunayan, isang kabalintunaan ang sabihin na hindi umiiral ang Diyos dahil hindi Siya umiimik. Kung ibababa ang lebel ng lohikang ito, maihahalintulad ito sa kung paanong naniniwala ang taong nariyan lamang ang araw sa kabila ng bagyo at dilim. Hindi ito nakikita, ni hindi ito nadarama, ngunit alam at sigurado siya na nandiyan lamang ang araw – naghihintay mapawi ang ulan upang magdulot ulit ng init at liwanag. At kung sakaling sa kinabukasan ay magkukubli muli ang araw sa likod ng mga ulap, maghihintay ulit ang tao, aasa at tataya na sana sa susunod, masisilayan niyang muli ang ganda ng araw.

Ganito ang pakiramdam ng isang taong nananampalataya sa isang tahimik at di nagpapakitang Diyos. Sa mismong katahimikan ng Diyos napagtatanto ng tao ang pag-iiral Niya. Sa katahimikan, nararamdaman ng tao ang matinding sakit at pagnanais na madama ang realidad ng Kanyang pag-iiral sa kanyang buhay. Umiigting ang pag-asa na marinig ang Diyos, na malaman ang Kanyang mga saloobin, na madama ang Kanyang pagmamahal at nagkakaroon ng isang paghahangad na malampasan ang kung anong masamang nararanasan sa kasalukuyan. Isang pangungulila sa presensya ng Diyos ang nararanasan ng tao kapag napagtatanto niyang ang Diyos ay nananahimik. At kung susundan iyon, hindi mangungulila ang tao sa isang bagay na hindi niya pa nararanasan o nakakamtan sa kanyang buhay. Dito sa pangungulilang dulot ng katahimikan ng Diyos napaiigting ang realidad na mayroong Diyos at mayroong nakikinig sa kabila ng katahimikan. Kaalinsunod din dito ang pagpapatibay na hindi kinakailangang makita ang pisikal na anyo ng Diyos upang maniwala. Tulad na lamang ng dalawang magkalayong nag-iibigan, hindi kinakailangang makita nila ang isa’t isa bawat oras para masabing tunay ang nararamdaman ng bawat isa. Narito ang pagtataya, ang paglalagay ng tiwala, at pag-aalay ng damdamin sa taong alam mong minamahal mo. Kung magagawa iyon ng tao sa kanyang minamahal – sa isang kapwa tao na maaaring magkulang o magkamali, ano pa kaya sa Diyos na bukas-palad, handing tumanggap, at walang hanggang ang pagmamahal sa lahat?

At importante iyon – ang pagkapit sa Diyos sa kabila ng katahimikan at di pagpapakita. Dahil kung hindi magagawang kumapit sa Kanya sa kabila ng pagkakatanto sa Kanyang realidad, saan pa nga ba maaaring umasa ang tao? Kung ang lahat ng bagay sa mundo ay lumilipas at nawawala, saan pa nga ba mas mabuting “i-angkla” ang buhay kundi sa Diyos na hindi nagbabago at walang hanggan?

Kung titingnan naman sa kabilang banda, masasabing maaaring mabuhay nang hindi naniniwala o nananampalataya sa Kanya. Hindi makakaila na ang pananampalataya sa Kanya ay di tulad ng pagkain o hangin na kapag nawala, mamamatay ang tao. Dito pumapasok ang kalayaan ng tao na pumili kung maniniwala o hindi sa Diyos. Ngunit, kaakibat ng pagpili na “hindi maniwala” ay ang paglimot o pagtanggi rin sa “liwanag” na unang nakita at naranasan. Kung nakaranas na ang tao ng sobrang pagmamahal noon, hindi ba at sisikapin rin niyang maatim ito sa panahon na siya ay walang-wala? Hindi basta-basta nalilimutan ang ganoong pakiramdam. Sa parehong paraan, mahirap talikdan ang Diyos kung naipakilala at naipadama na Siya sa iyo noon. Nagkakaroon ng ibang pagtingin sa mundo ang taong naniniwala. Nakikita niya kung ano ang sumasaibayo at nagiging kampante siya na mayroong mas malalim na kahulugan ang buhay.

Masasabing absurdo naman ang buhay ng isang taong nagpapadala na lamang sa agos ng problema at pasakit (na tila bang inaamin ng mga ito na nabubuhay ang tao upang mamatay lamang sa huli) kumpara sa taong lumalaban sa alon at umaasang darating din ang saklolong hinihintay. Masusubok ang katatagan at tiyaga sa paghihintay ng pagdating ng saklolo. May mga pagkakataong maaaring mapagod, magalit, at maghinagpis sa sakit. Ngunit, hindi katulad ng mga taong nagpapadausdos sa alon (bagama’t mas madaling gawin ito) na bumabagsak na lamang sa kawalan, patuloy na kumakapit ang mga nananampalataya sa kaalamang mayroong nakakakita sa pagpupursigi nila; na sa kabila ng pagdurusa, hindi sila kailanman nag-iisa. Kaya at gaano man kahirap, nagpupumilit silang makabalik ng pampang. Gaano man kahaba ang kanyang katahimikan at ang oras ng paghihintay sa Kanyang sagot, naroon ang tiyak na kaalaman na nanonood Siya at maaaring (maaari – sapagkat hindi kailanman lubos na mauunawaan ng tao ang Kanyang mga magiging desisyon) sumaklolo Siya. Ang katiyakang ito ay sapat na upang kumapit at umasa sa kabila ng kanyang walang imik at di pagpapakita sa kasalukuyan.


Währing Cemetery in Vienna

Effie Fielle M. Ignacio | 091835 | August 2, 2012 | Sir Michael Aurelio

Unang Mahabang Pagsusulit (at unang papel na masaya rin ako sa resulta)

Keeping the Bonfire Tradition Burning

October 11, 2012

Right after the win, a thanksgiving mass was held at the Church of Gesu inside the Ateneo. All the players in the seniors basketball team, their parents, families, students, faculty and non-faculty members of the Loyola schools attended the mass. Of course, it was presided by our president, Fr. Jett Villarin. And as always, the Fr. Jett’s homily was interesting and goes straight to the heart. There really is something about the way Jesuits preach that captures my attention and my interest. He talked about the usual — Ateneans being “people for others” and how the Jesuit community really looks up to “Our Lady”. You see, Ateneo’s color isn’t blue and white for no reason.

He also talked about the issues Ateneo are facing right now. RH bill, the “lemons” issue, racism, etc. MVP’s name was also mentioned a lot of times. Not to comment on the severed ties between him and the Ateneo community but to thank him for everything that he has done for the betterment of the Ateneo. I really don’t know the reason why MVP decided to withdraw his helping hand from the Ateneo and divert his attention to UP. It’s sad. And his absence in that special event resonates inside the Gesu.

After the mass, the graduating players were allowed to give their impromptu speeches. There were five of them – Chua, Salva, Gonzaga, Slaughter (still in his 3rd year but he has already exhausted his eligibility to play in college basketball), and Sumalinog – plus Coach Norman Black. It was their time to extend their warmest thanks to their families, friends, the Ateneo community, their girlfriends (yep, special mentions), and of course to MVP as well. I felt sad hearing their speeches because I know, in 5 months time, we’ll have to say our own goodbyes too. Guh. Too much attachment to this school. I don’t wanna leave yet!

Fr. Ben Nebres – the former president of the Ateneo and the cutest, most adorable Jesuit priest I’ve ever met!

Carissa with the 7-foot tall Greg Slaughter. Haha! This was a super sneaky picture of her with him. I can never forget the funny “what did you just do?” look he gave her when he realized what she was doing. Haha!

October 13, 2012: Bonfire!

The stage at the grade school area! I love how Nike re-designed the Blue Eagle. I think they’ve printed the design in shirts too. Mhmm. I shall be grabbing one of those!

As always, the event started with a mass. Then followed by the recognition of the winning teams. the Ateneo High School swimming team is now on its 8-peat title while the Ateneo senior swimming team and the Ateneo Badminton team also won their championships. And of course, the bida of the event – the Ateneo senior basketball team. A lot of videos were shown to show appreciation for Coach Norman Black’s excellence in spearheading the team. He surely left a legacy in the school. I think his successor would have to double his effort in order to meet the high standards Coach Black has set. I tried searching the videos in Youtube but I can’t find them. Sayang.  There was one where the players were dancing Men in Black and they were wearing shades. The other was about a documentary of the championships Ateneo has won in the UAAP basketball games. The other video was a karaoke-like performance of the players, singing their own rendition (and lyrics) of the Beatles’ song, “Hey Jude”.

Highlights of the bonfire:

Me and my bonfire mate, Mai. Hi girl! :)

The bonfire. It was lighted up by the team captains of the winning teams.


The crowd gathered in preparation for the “Song for Mary”. There was a fireworks display after but I didn’t bother taking pictures of it. I think no one can beat UST in that department. Haha!

Of course, pictures with the players :”> Okay, excuse my face. I was just really happy I saw them down the stage after the program. Trisha and I were originally planning to go to the autograph signing event held earlier that afternoon. But then stuff happened and I decided not to go anymore. But teehee. Thanks to Miguel Escueta – who was the performer during this time – I got the chance to go on a bathroom break and walk away from the stage for a while. Hahaha!

With my crush, Juami Tiongson #5 and Von Pessumal #19 . Ahhh. Juami <3 <3 <3

With Trisha’s crush, Tonino Gonzaga #7. Okay this does look like a couple shot. Yes? And okaaay just to make things clear, I got shocked when he did this pose. Hahahaha. Aaand haha to be honest, this picture gives an unsolicited kilig whenever I see it. Sorry, Trisha. =))


On to the next attraction: the performers/Ateneo alumni of the night!


Rico Blanco – the most awesome performer of the night!


Miguel Escueta and Itchyworms performed too! Well I don’t really care about the former but I kinda regret I didn’t watch Itchyworms perform. It was already 1:30am that time and they were the last to perform. We decided to just skip them because we were already tired and we still have to talk about our thesis.

Some of my blockmates! From left to right: Gianna, Trisha, Mike, Mai, and Sarah! Thank you for cheering and singing and screaming with me during the bonfire! Here’s to our last bonfire as undergrads!  Cheers!

Ending my night with a smile…

…and a dash of spontaneity. <3 (c/o Marlo Francisco)

c/o Marlo Francisco